از سفر که برگشتم با مروری بر اخبار کاملا گیج ومتحیر شدم. تحیرم بیشتر به خاطر دادگاهی بود که تحت عنوان دادگاه عاملان اغتشاش های اخیر برگزار می شد. یک طرف محکمه متهمانی بودند که یا خود روزی  زندانیان در بند رژیم شاهنشاهی بودند و انقلابیون آرمانگرا یا مقامات رسمی حکومت جمهوری اسلامی بودند و یا تئوریسین های انقلاب بودند یا روزنامه نگاران نسل امروز. از بهزاد نبوی تا محمد علی ابطحی، از سعید  حجاریان تا احمد زیدآبادی ودیگران.

و طرف دیگر قوه قضاییه، سعید مرتضوی و تیم اطلاعاتی وی که به درستی نمی دانم منتسب به کدام مرجع است، اما بی شک از درون نهاد حکومت است.

اگر خوب بنگریم، در قضاوتی بی طرفانه و از منظر ناظری بی طرف می بینم که هر دو گروه به نوعی از ارکان حکومت بوده یا هستند، حال اگر اینان مجرمند و خاطی، پس وای برانقلابی که اینان برپا کنندگان آن بوده اند و اگر مجرم نیند و از خطا برئ و پاک، پس وای بر حکومتی که فرزندان انقلاب و صاحب منصبان گذشته خود را اینگونه به بند می کشد.

پس بیاییم نیک بنگریم؛ تا نیک بیندیشیم و نیک عمل کنیم؛ واقعه ای که دو سر آن به ضرر انقلاب و نظام هست چرا باید با اینهمه هزینه باز هم دنبال و پیگیری شود؟