بيان ساده و روان مكنونات قلبي،نعمت بزرگي است.  آن كه قادر است احساسات خوب وبد ، افكار نيك و حتي پليد خود را نگارشي ساده ادا كند . مطمئنا مي تواند ارتباط بهتر وبيشتري با پيرامون خود برقرار كند. حتما لازم نيست كه اين ارتباط با شخص ديگري باشد ، كيهان ، خود پاسخ او را خواهد داد. اين شيوه بيان آدمي را قادر مي سازد تادور نماي ذهني، روحي ويا حتي بازتاب اعمال خود را بهتر ببيند . و در نهايت  ، او را براي تعامل يا تقابل  با يك عمل يا رفتار خاص تجهيزكند.

اما...نبود اين بينش به نوعي نا آگاهي وناتواني تلقي مي شود هم آنچه مي تواند شخص را به ورطه تكرار وروز مرگي بكشاند وگاه هم تا اعماق ناداني وتزلزل .