تو زمانی که بودن فراموش شده ٬ فاصله آنچه هستیم با آنچه باید باشیم را نشان دادی.

چیزی که در این روزگاران فراموش شده است.

چقدر تو را کم دارم بیشتر از هر موقع دیگر!

         ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خدایا : به من زیستی عطا کن که در لحظه مرگ ٬ تنهاترین تنها

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است ٬

حسرت نخورم و مردنی عطا کن که ٬ بر بیهودگیش ٬

سوگوار نباشم ٬ بگذار تا من آن را انتخاب کنم

 اما آنچنان که تو دوست داری.

از کتاب نیایش دکتر علی شریعتی