منجی

دوران کودکی گاه با اسب خیال تا آنجا می تازیم که دنیا نیاز به یک روح تازه دارد و این مایی که باید دنیایی نو را بسازیم و روح تازه ای در این کالبد بدمیم؛ گویی منجی جهان پر از دردیم؛ رفته رفته بزرگی کارو آگاهی از خیل مشکلات موطن، ناخودآگاه، نگاه  روشنگرانه امان را به سوی  وطن خویش معطوف می سازد. این افکار بی شک  درعنفوان جوانی ایجاد می شود. تا این زمان به واسطه رشد درونی و شناخت نسبی از محیط پیرامون دردمندی در انسان ایجاد می شود که چاره ای جز خلق دنیایی تازه فرا رو نمی بینی و این درحالی است شخص که هنوز با مشکل اساسی در زندگی مواجه نشده  گوهر خود را به محک تجربه بیازماید.

 اما اندک اندک مشکلات آغاز می گردد و زندگی چهره دیگرش را به نمایش می گذارد، این تقابل گاه با تشکیل خانواده یا شروع یک شغل یا درگیری های متعدد روزمره رخ نمایی می کند و کار را تا بدانجا می رساند که اندیشه بنای دنیای نو را به لقایش می بخشاید و تلاش می کند تا زندگی خویش را از بحرانهای گاه و بیگاه نجات دهد!

اما ای کاش هر کس قبل از نجات دنیای پیرامون خود به فکر غنای درون خود و نجات خویشتن باشد، آنگاه اگر سر بلند بیرون آمد سعی در به کف آوردن گوی و میدان کند.

The royal palace

/ 8 نظر / 5 بازدید
لیلا

اندک اندک چه مشکلاتی هم پیش میاد. ای کاش... .[گل]

النا

سلام. خوبی چطوری؟ مطلبت خیلی باحاله. منم با یه مطلب توپ آپیدم. دوست دارم بیای و نظرتو راجع بهش بهم بدی! بیا باشه؟؟[پلک] من منتظرما!!!

نگین

من نوجوونی رو ترجیح میدم و دیگر هیچ!

مهری

ممنونم که به وبم سر میزنی با اجازتون منم لینکتون رو اد کردم [گل]

رضا

اگه به زندگی کودک هزارتا مشکل و دردسر هم اضافه بشه باز هم بنا به خاصیت کودک بودنش رویاپردازی میکنه و مشکلاتش رو فراموش میکنه. پس یه گوشه از هنر زندگی اینه که آدم به جنبه کودک وجودش هم توجه داشته باشه

نگین

اره این اول خودمو ,هستم

دختر پاییزی

سلام وبلاگ قشنگی بود خوشحال میشم به کلبه ی کوچیک منم یه سر بزنی اگه دوست داشتی تبادل لینک داشته باشیم با آرزوی موفقیت [گل]

کیارش

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد